Egunero bezala, nere amak
esnatu nau ikastolara joateko. sorbaldan ikutu batzuk emanda. Bere ustez hau
omen da ni esnarazteko sistema bakarra.
Nere bederatzigarren
urtebetetzea dela eta, gosari berezi bat prestatu dit.
Gaur, lehenengo aldiz, bakarrik
joango naiz ikastolara.
Liburuak motxilan ipiniz
kaleratu naiz. Aurrera nihoala, makil batez burdinezko barandilari kolpeak eman dizkiot.
Emakume batek behatz bat
ezpainetan ipiniz eta bere haur txikiaren gurditxoa seinalatuz, keinu bat egin dit.
Makila bota dut, barkamena eskatuz. Emakumeak irripartsu begiratu dit eskerrak
emanez.
Orain kalea gurutzatu behar dut.
Semaforoaren aurrekaldean gelditu naiz. Argi gorria dago. Itxoin behar dut argi
berdea piztu arte.
Hala ere, nere aitak esaten zidan
bezala : Naiz eta berdea piztuta egon , begiratu bi aldetara gurutzatu baino
lehen.
Ikastolara iritsiz, lagun
batzuk elkartu gara eta lasterkak egiten hasi gara. Ia beti neska lirain batek
irabazten du, baina gaur, irabazlea, ni.
Ikasgelan sartu bezain pronto,
irakasleak, hau idatzi du arbelan : Gaur , Ohieren urtebetetzea dela eta, bere
kabuz etorri da ikastolara. ¡Txalo beroa berarentzat!
Nere lagun guztiak, zutiz jarrita eta besoak
altxatuz, bere esku giraka hasi dira.¡Hau opari ederra! Irakasleak, ni bezelako
gor-mutuak txalotzeko erabiltzen dugun
lengoaia irakatsi die.
Jose Mari Razkin