Delphine de Vigan
Esker onak
Itzulpena: Aiora Jaka
Igela, 2025
140 or.
ISBN 979-13-990116-2-3
Delphine de Vigan (Boulogne-Billancourt, 1966) frantses idazle ezaguna da eta zinema gidoilari eta zine zuzendari lanetan ere ibilia. Bereziki eleberriak idatzi ditu: Jours sans faim (2001), Les Jolis Garçons (2005), Un soir de décembre (2006), No et moi (2007), Les heures souterraines (2009), Rien ne s'oppose à la nuit (2011), D'après une histoire vraie (2015), Les loyautés (2018), Les gratitudes (2019), Les enfants sont rois (2021) eta Je suis Romane Monnier (2026).
Delphine de Vigan hizkuntza askotara itzulia izan da, baita euskara ere, hain zuzen Aiora Jakak (Donostia, 1982) Esker onak (frantsesez Les gratitudes) itzuli du Igela argitaletxearen eskutik.
“Pentsatu duzu inoiz egunean zenbat aldiz ematen dituzun eskerrak? Eskerrik asko gatzagatik, ateagatik, informazioagatik.
Eskerrik asko dirua itzultzeagatik, ogiagatik, tabako-paketeagatik. Adeitasunezko eskerrak, egokitasunezkoak, automatikoak, mekanikoak. Hutsak ia.
Batzuetan isilduak.
Batzuetan hanpatuegiak: Eskerrik asko zuri. Eskerrik asko guztiagatik. Mila esker.
Milesker anitz.
Esker profesionalak: Eskerrik asko zure erantzunagatik, zure arretagatik, zure lankidetzagatik.” 9. orld.
Eleberria zahartzaroan oinarritzen da baina badira alboko beste gai batzuk ere. Michka Seld, protagonista nagusiak zahartzaroari aurre egin behar dio, ogibidez literatur testuen zuzentzaile izandakoa burua galtzen hasi da eta afasiaren hastapenak ditu. Etxean ez da bakarrik moldatzen eta zahar etxe batean bizitzea erabakiko du. Liburuan zehar Michkaren azken hilabeteak kontatzen zaizkigu, Marie eta Jérôme, bi narratzaileen ahotsetan. Marie haurra zenean Michkak zaindu zuen, bizitza osoko harremana dute eta orain Mariek zaintzen du Michka. Jérôme berriz, logopeda da eta Michka azken hilabeteetan biziko den zaharren egoitzan lan egiten du. Marie eta Jérôme Michkaren azken borondatea betetzen ahalegintzen dira, hau da, alemanen okupazio garaian, sarraski eremu batean hiltzetik salbatu zuen eta bere etxean jaso, lagundu eta ezkutatu zuten senar emazteak aurkitzea, berandu bada ere eskerrak eman nahi dizkie.
Liburu labur hau oso erraz irakurtzen da baina hainbat galdera sortuko dizkigu eta hausnarketa sakonak egiteko aukera emango digu, beti ere De Viganen idazkera bereziarekin. Eleberriaren gaztelaniazko bertsioa antzerkira egokitua izan da, ea ikusteko aukera dugun. Bitartean liburua erraz aurkitu ahal izango duzue bai liburutegi publikoetan eta baita liburu-dendetan ere.
Arantxa Arzamendi
Delphine de Vigan (Boulogne-Billancourt, 1966) es una escritora francesa muy reconocida, que también ha trabajo como guionista y directora de cine. Principalmente ha escrito novelas como: Jours sans faim (2001), Les Jolis Garçons (2005), Un soir de décembre (2006), No et moi (2007), Les heures souterraines (2009), Rien ne s'oppose à la nuit (2011), D'après une histoire vraie (2015), Les loyautés (2018), Les gratitudes (2019), Les enfants sont rois (2021) y Je suis Romane Monnier (2026).
Delphine de Vigan ha sido traducida a muchos idiomas y también al euskara, precisamente Aiora Jaka (Donostia, 1982) es la traductora de Esker onak (en francés Les gratitudes) publicada por la editorial Igela.
El libro comienza así:
“Pentsatu duzu inoiz egunean zenbat aldiz ematen dituzun eskerrak? Eskerrik asko gatzagatik, ateagatik, informazioagatik.
Eskerrik asko dirua itzultzeagatik, ogiagatik, tabako-paketeagatik. Adeitasunezko eskerrak, egokitasunezkoak, automatikoak, mekanikoak. Hutsak ia.
Batzuetan isilduak.
Batzuetan hanpatuegiak: Eskerrik asko zuri. Eskerrik asko guztiagatik. Mila esker.
Milesker anitz.
Esker profesionalak: Eskerrik asko zure erantzunagatik, zure arretagatik, zure lankidetzagatik.” 9. orld.
La novela Esker onak (en castellano Las gratitudes) analiza la vejez, pero también toca otros temas colaterales. Michka Seld, la protagonista principal tiene que enfrentarse a la vejez, de profesión correctora de textos literarios ha empezado a perder la cabeza y tiene comienzos de afasia. Ya no es capaz de vivir sola en su casa y decide mudarse a una residencia de personas mayores. El libro nos cuenta los últimos meses de su vida a través de las voces de dos narradores que son Marie y Jérôme. Michka cuidó de Marie durante su infancia, siempre han tenido relación y ahora es Marie la que cuida de Michka. Jérôme en cambio, es logopeda y trabaja en la residencia de mayores donde vivirá Michka sus últimos meses. Marie y Jérôme tratarán de cumplir las últimas voluntades de Michka que les pedirá encontrar al matrimonio que durante la ocupación alemana le salvó de morir en un campo de concentración, acogiéndole y manteniéndole escondida en su propia casa. Aunque sea tarde, Michka quiere dar las gracias al matrimonio que le ayudó en aquellas terribles circunstancias.
Es un libro corto y de lectura fácil pero que nos interpela con muchas preguntas y que nos llevará a reflexionar en profundidad, con la ayuda siempre de la especial escritura de De Vigan. La versión en castellano de la novela ha sido adaptada al teatro y sería interesante tener la oportunidad de poder verla. Mientras tanto encontraréis fácil el libro tanto en bibliotecas públicas y también en librerías.
Arantxa Arzamendi