|
461 OCEAN BOULEVARD – ERIC CLAPTON Era 1974 y las cosas no
iban bien para Eric Clapton. Tenía problemas personales y estaba
desenganchándose de su adicción a la heroína. Llevaba varios años sin grabar
un disco propio y en Londres ya no se veían aquéllas pintadas que decían
“Clapton is God” (Clapton es Dios). |
|
Ese
adjetivo de “relajado” describe bien el disco, que es bastante diferente de sus
discos anteriores. Rock y blues, por supuesto, pero menos centrado en sus solos
de guitarra y más en el ritmo y la melodía de unas canciones que en su mayoría
son versiones no compuestas por Clapton. Curiosamente, el mayor éxito fue el
single de una canción reggae de Bob Marley que aparentemente a Eric no le
gustaba y no quería grabar, “I shot the sheriff” (“Disparé al sheriff”, pero no
al ayudante…). Llegó al número 1 en las listas.
¿Por
qué llevártelo a una isla desierta?
Porque reúne una equilibrada combinación de canciones marchosas para levantarte
el ánimo o alegrar una fiesta a la que quieras invitar a unos monos (recuerda
que la isla está desierta…), tiempos medios para bailar en solitario y baladas
con las que contemplar desde la playa una puesta de sol romántica… Y porque
significó la recuperación de Clapton como gran estrella del rock y siguió
regalándonos canciones maravillosas.
Puedes
escucharlo en este link
1974 zen eta gauzak ez zihoazen ondo Eric Claptonentzat. Arazo pertsonalak zituen eta
heroinarekiko mendekotasunetik libratzen ari zen. Urte batzuk zeramatzan disko propiorik
grabatu gabe, eta Londresen jada ez ziren ikusten "Clapton is God" (Clapton Jainkoa da)
zioten pintadak.
Orduan sortu zen disko hau grabatzeko aukera. Izenburua Floridako Golden Beach hiriko
etxearen helbidetik dator, grabazioan bizi izan baitzen. Etxea diskoaren azalean ikus
daiteke, non Clapton palmondo baten azpian ikusten den, itxura erlaxatuarekin.
"Erlaxatu" adjektibo horrek ondo deskribatzen du diskoa, aurreko diskoetatik nahiko
desberdina baita. Rocka eta bluesa, jakina, baina gitarra-soloetan gutxiago zentratuta,
eta gehiago abestien erritmoan eta melodian, gehienak Claptonek konposatu gabeko
bertsioak baitira. Arrakastarik handiena Bob Marleyren reggae abesti baten singlea izan
zen, itxuraz Erici gustatzen ez zitzaiona eta grabatu nahi ez zuena, "I shot the sheriff"
("Sheriffari tiro egin nion", baina ez laguntzaileari...). Lehen postura iritsi zen zerrendetan.
Zergatik eraman uharte mortu batera? Izan ere, bildu abesti martxosoen konbinazio
orekatu bat animoa altxatzeko edo tximino batzuk gonbidatu nahi dituzun festa bat
alaitzeko (gogoratu uhartea hutsik dagoela...), bakarrik dantzatzeko denbora ertainak eta
hondartzatik eguzki-sarrera erromantiko bat ikusteko baladak... Eta Clapton rockaren izar
handi gisa berreskuratu zuelako eta abesti zoragarriak oparitzen jarraitu zuelako.
|
Ficha técnica Publicación 2 de julio de 1974 Grabación Abril–mayo de 1974 Criteria Studios,
Miami, Florida Género(s) Rock, blues,
reggae Discográfica RSO Records |
Músicos Eric Clapton – voz
principal, coros, guitarras, dobro. Yvonne Elliman – voz
y coros. George Terry –
guitarra eléctrica y coros. Carl Radle – bajo y
coros. Jamie Oldaker –
batería Al Jackson, Jr. –
batería en "Give Me Strength". Albhy Galuten – piano
y clavicordio. Tom Bernfield –
coros. Marcella Detroit – armónica y coros |