UN DISCO: 461 OCEAN BOULEVARD (ERIC CLAPTON)

 

461 OCEAN BOULEVARD – ERIC CLAPTON

Era 1974 y las cosas no iban bien para Eric Clapton. Tenía problemas personales y estaba desenganchándose de su adicción a la heroína. Llevaba varios años sin grabar un disco propio y en Londres ya no se veían aquéllas pintadas que decían “Clapton is God” (Clapton es Dios).


Entonces surgió la oportunidad de grabar este disco. El título procede de la dirección de la casa en Golden Beach, Florida, donde vivió durante la grabación. La casa puede verse en la portada del disco, en la que también se ve a Clapton bajo una palmera, con aspecto relajado.

Ese adjetivo de “relajado” describe bien el disco, que es bastante diferente de sus discos anteriores. Rock y blues, por supuesto, pero menos centrado en sus solos de guitarra y más en el ritmo y la melodía de unas canciones que en su mayoría son versiones no compuestas por Clapton. Curiosamente, el mayor éxito fue el single de una canción reggae de Bob Marley que aparentemente a Eric no le gustaba y no quería grabar, “I shot the sheriff” (“Disparé al sheriff”, pero no al ayudante…). Llegó al número 1 en las listas.

¿Por qué llevártelo a una isla desierta? Porque reúne una equilibrada combinación de canciones marchosas para levantarte el ánimo o alegrar una fiesta a la que quieras invitar a unos monos (recuerda que la isla está desierta…), tiempos medios para bailar en solitario y baladas con las que contemplar desde la playa una puesta de sol romántica… Y porque significó la recuperación de Clapton como gran estrella del rock y siguió regalándonos canciones maravillosas.

Puedes escucharlo en este link

1974 zen eta gauzak ez zihoazen ondo Eric Claptonentzat. Arazo pertsonalak zituen eta

heroinarekiko mendekotasunetik libratzen ari zen. Urte batzuk zeramatzan disko propiorik

grabatu gabe, eta Londresen jada ez ziren ikusten "Clapton is God" (Clapton Jainkoa da)

zioten pintadak.

Orduan sortu zen disko hau grabatzeko aukera. Izenburua Floridako Golden Beach hiriko

etxearen helbidetik dator, grabazioan bizi izan baitzen. Etxea diskoaren azalean ikus

daiteke, non Clapton palmondo baten azpian ikusten den, itxura erlaxatuarekin.

"Erlaxatu" adjektibo horrek ondo deskribatzen du diskoa, aurreko diskoetatik nahiko

desberdina baita. Rocka eta bluesa, jakina, baina gitarra-soloetan gutxiago zentratuta,

eta gehiago abestien erritmoan eta melodian, gehienak Claptonek konposatu gabeko

bertsioak baitira. Arrakastarik handiena Bob Marleyren reggae abesti baten singlea izan

zen, itxuraz Erici gustatzen ez zitzaiona eta grabatu nahi ez zuena, "I shot the sheriff"

("Sheriffari tiro egin nion", baina ez laguntzaileari...). Lehen postura iritsi zen zerrendetan.

Zergatik eraman uharte mortu batera? Izan ere, bildu abesti martxosoen konbinazio

orekatu bat animoa altxatzeko edo tximino batzuk gonbidatu nahi dituzun festa bat

alaitzeko (gogoratu uhartea hutsik dagoela...), bakarrik dantzatzeko denbora ertainak eta

hondartzatik eguzki-sarrera erromantiko bat ikusteko baladak... Eta Clapton rockaren izar

handi gisa berreskuratu zuelako eta abesti zoragarriak oparitzen jarraitu zuelako.


Ficha técnica

Publicación      2 de julio de 1974

Grabación        Abril–mayo de 1974

Criteria Studios, Miami, Florida

Género(s)         Rock, blues, reggae

Discográfica     RSO Records

 

Músicos

Eric Clapton – voz principal, coros, guitarras, dobro.

Yvonne Elliman – voz y coros.

George Terry – guitarra eléctrica y coros.

Carl Radle – bajo y coros.

Jamie Oldaker – batería

Al Jackson, Jr. – batería en "Give Me Strength".

Albhy Galuten – piano y clavicordio.

Tom Bernfield – coros.

Marcella Detroit – armónica y coros